tag:blogger.com,1999:blog-56194542011-04-21T19:40:56.467-07:00سفر يكآدمي كه هستnazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comBlogger561100tag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1118022884336197732005-06-05T18:47:00.000-07:002005-06-05T18:54:44.343-07:00"Who are you who live in all these many forms? You're death that captures all. You, too, are the source of all that's gonna be born. You're glory, mercy, peace, truth. You give calm a spirit, understanding, courage, the contented heart." "Who were you that I lived with, walked with? The brother, the friend? Strife and love, darkness and light--are they the workings of one mind, features of the nazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1109265093988318642005-02-24T09:10:00.000-08:002005-02-24T09:11:33.990-08:00زهیروکصبح سر کلاس موسیقی ِ نواحی ، آقای درویشی دو ساز* از موسیقی بلوچ را برای بچه هاپخش کرد. زهیروک و سیمرغ.من به کلاس ِ از درون آکوستیک شده نگاه می کردم ، به موزاییک های کهنه ی کف و زمین ِغبارگرفته ی پای تخته... و صدای سحرانگیز ساز شیخ صابر فادری از دراویش بلوچستان ،به فضای دیگری تعلق داشت.. به خودم می گفتم ما این موسیقی را گوش می دهیم و در نهایتمی گوییم چیز ِ غریبی بود ، اما اویی که می نوازد، nazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1109009794458039112005-02-21T10:01:00.000-08:002005-02-21T10:21:11.220-08:00اظهار تاسف!در همین جا از معدود خوانندگان ِ این ویلاگ که ویرایش زیبای نوشته ی قبل مرا در چیدن مدل جدید جمله هادرصفحه،که واقعاابتکار عمل به خرج داده بودم و هر کاری هم کردم درست نشد عذر خواهیمی کنم.nazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1109002784352176182005-02-21T06:07:00.000-08:002005-02-21T21:12:56.573-08:00مصاحبه ای که نکردم!محمد رضا درویشی جزو معدود موسیقی دانانی ست در ایران که توامان اهل اندیشه و عمل است. کم تر سراغ دارم این توازن در نوشتار و کردار را.هر چند که از نزدیک چندان نمی شناسمش اما کارنامه ی نوشتاری اش از مقاله و مصاحبه وپژوهش و ‌گزارش آن قدر پر و پیمان است که همین هارا هم کمی خوانده باشی دستت می آید که با یک آدم درست و حسابی طرفی...چند روز پیش که زنگ زدم تا از او وقت مصاحبه بگیرم ، آن nazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1108818057730330732005-02-19T03:15:00.000-08:002005-02-19T05:00:57.750-08:00سلام. و شاید دوباره آمده ام.این مدت نه آن قدرها مشغول بوده ام و نه چندان بیکار، هفته دیگر دانشگاه دوباره شروع می شود و من انگار که هیچ اشتیاقی به این شروع 6ماه به تعویق افتاده ندارم.. می گذارم شروع شود ببینم خودش چه طور پیش میرود.آخر ِ این ترم چندتا ماکتِ ساده گرفتیم و ساختیم ـ من و هم خانه ام ـ هر چند درآمد چندانی نبود اما چیز مهمی به من یاد داد. چیزهای مهمی. کار کردن با اشیاء چیزی درون خودش nazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1096885093636260172004-10-04T02:50:00.000-07:002004-10-04T03:18:13.636-07:00 سفر بي شماره ي انسان. خيلي كوتاه و مختصر. منظم نبوده ام. و همه چيز كش آمده. اين را براي معدود آدم هايي كه سر مي زدند مي نويسم. نه.... دارم براي خودم مي نويسم. هر كدوم از آدمهايي كه ميشناسيم و نمي شناسيم تكه اي از ما هستند. گاهي وقتها يكي رو فقط يه بار ميبينيم، اما تا همه ي زندگي مون متاثر مي شيم از اون ديدار. ما تكه هاي هميم. تكه هايي در لايه هاي روي هم. از بُعدي يك خط واحديم. و از بعدي nazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1090556255132600822004-07-22T21:10:00.000-07:002004-07-22T21:34:40.080-07:00پس بر تو بادا كه هرچه از آن تو نگردد قصد ان نكني، كه اگر هزار سال تو به قبول طريقت بگويي چنان نباشد كه يك لحظه طريقت تو را قبول كند، كه اين كار به خرقه نيست به حُرقه است. چون كسي با طريقت آشنا بود ورا قبا چون عبا بود. وچون كسي بيگانه بود مرقعه وي رقعه ي ادبا ر بود ومنشور شقاوت يوم النشور. چنانچه ان پير بزرگ را گفتند : "چرا مرقعه نپوشي؟" گفت از نفاق بود كه لباس جوانمردان بپوشي و اندر تحت ثقل nazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1088340444334702972004-06-27T05:33:00.000-07:002004-06-27T05:47:24.333-07:00بزرگ سفری که نشسته بودم و رفتم. آن قدر نشسته بودم که درنگی نبود به ایستادن. بس بود. همه چیز بس بود. این آهنگ را وقتی با هم می شنیدیم. یادت مانده؟ کودکان تابستان از "لنز". گفتم می ری خونه؟ کجاست؟ برا من هر دوش راحته . تجریش بهتر از پارک وی. پس بزن بریم. کنده شدن دیگر است، رهایی دیگر! من رها شده از او راه می روم. وای نازنین! چه قدر آهنگ ساز هست!گوش کن این harp رو و این قد حرف نزن! pascetti از nazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1087418585936902942004-06-16T13:35:00.002-07:002004-06-26T09:48:54.510-07:00سفر دوم در دوم یک و سفری که نکرده ام هنوز.. nazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1086639979184121572004-06-07T13:13:00.000-07:002004-06-07T13:26:19.186-07:00سفر دوم یک تهران سفر دوم رفتن است. به پاس زندگی و لبالب مرگ. سفر دوم بودن است در مهابت پرنده ها و کوه. آواز بخوان . نه تنهایی زجر است و نه جمع شادی.. آن دیگر را در نفس ها یت بشنو.. دوم سفر ، پلک زدن بود. دست هایم تشنه ی نقاشی شده اند. و سیاوشی درون ماست. سروی به دست، اشکی پنهان در آوازش... nazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1086236554266673742004-06-02T21:10:00.000-07:002004-06-02T21:22:34.266-07:00سفر يكمِ يك اصفهان كه يكم سفر بازگشتن است. و تماشاست nazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1085418205408585032004-05-24T09:58:00.000-07:002004-05-24T10:03:25.410-07:00هستن و اندیشیدن هستن، فرآورده ی اندیشیدن؟ اندیشیدن هماره واقعه ی هستن است نخست سپاس گزاردن آموزید، آن گاه اندیشیدن می توانید هیچ، بیهوده است همه چیزی، یگانه. از سروده های هایدگر ترجمه ی علی عبداللهیnazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1085417748298116992004-05-24T09:14:00.000-07:002004-05-24T09:55:48.296-07:00امروز کتاب کوچکی را که از نمایشگاه خریده بودم باز کردم به خواندن "مفهوم زمان " وچند اثر دیگر از هایدگر. نشر مرکز. دیده ای گاهی چیز ها صدایت می کنند؟ نوشته هایش را که پراکنده این سو وآن طرف خوانده بودم چیزی بیشتر از فلسفه ی صرف داشت.. پهلویی به شعر و پهلویی به نازکیِ ندانستن.. این کتاب با روایتی از تجربه ی "بودن" شروع می کند.. بودن در باریکه راهِ مزرعه ای در گوشه ای از زمین.. رفتن بر آ ن و nazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1085113689667301782004-05-20T19:56:00.001-07:002004-05-20T21:28:09.666-07:00بابا خالقي گذاشته، من اتاقم رو به هم ريخته ام، و فكر مي كنم فاصله اي نيست ميان دستهايم با آبشار طلايي هاي ملي جون.. ادا در نيار كه ما همه كودكيم به كوتاهيمان.. در روز و شب كردن و نگاه. nazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1084770989964042862004-05-16T21:59:00.000-07:002004-05-16T22:16:29.963-07:00گاهی فکر می کنم نکند نوشتن وسیله ای شود برای آزاد کردنم از بند خواستن ها و نداشتن های نهان.. شود افسانه ای که می گویم تا از سرم دست بکشد.. بشود اسطوره ی انسانی که "می خواستم باشم" ؟ آدم هر چه نالان تر باشد بیشتر داستان سر میدهد... برای همین است که نویسنده ها یادروغ گو و بیمار روحی اند.. یا عاشق. اغلب وب لاگ نویس ها مشکل روحی دارند! باور کن! گه گاهشان عاشق نوشتن اند... مثل "بوبن" که به نظر من nazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1084161906393200392004-05-09T20:52:00.000-07:002004-05-09T21:05:06.393-07:00صبح بیدار شدم، دست بردم کتاب را برداشتم و گشودم: نومید مشو که اومیدهاست. عادت کرده بودم به شکایت و کفایت! امروز بیدار شده ام و میان آدم ها .. امروز آخرین روز از بیست و یک سالگی ام است.. و عزیز دار خود را.. که انسان به ذات عزیز است در "بودن " و خورشید در آمده . از پشت پرده ی آویخته پیداست.. امروز مثل همه روزها با بهت بیدار شدم.. نشستم.. و هنوز بودم! نومید مشو که اومیرهاست. آدم "ادامه دادن" nazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1084160972657695012004-05-09T20:42:00.000-07:002004-05-09T20:49:32.656-07:00خواب دیده ام. و حکایت چینگ وپروانه ی در خوابیم ما همه... حافظیه ام.. گوشه ای از حیاط به زنجیر کشیده اندم.. زنجیر از من و به من پاره می کنی.. و تو پیر منی.. و من تو می شوم.. و تو به زنجیری، زنجیر از تو و به تو پاره می کنم.. تو منی و من باز گوشه ای دیگر از حیاط ، به زنجیر. حافظ به میانه است.. ما در محیط.. گریزان از مرکز.. به جهت او. می پرم از خواب. nazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1081545411938194372004-04-09T14:16:00.000-07:002004-04-09T14:19:38.293-07:00اين نامه سه ماه پيش نوشته شده . به عباس معروفي. حرف خيلي از ما شايد باشد. هست؟ مي گذارمش اينجا "كه صدايش به شما هم برسد"... نشسته ام در تنهایی .. چراغ روشن است و ویلون سلِ آندرا باور.. شب ِ تهران.. و فضایی که مدتی ست دیگر غربت نمی خوانمش.. "خوابگاه" ! از اینجا که اوين است ، به تمام شهر نگاه می کنم . حسنش به این است که در حاشیه ی حادثه ایستاده ام! در حاشیهی التهابی به نام ِ تهران..nazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1081544451464704252004-04-09T14:00:00.000-07:002004-04-09T14:03:37.966-07:00فلج فلج فلج اصلا نمي دونم چرا دارم واسه شما مي گم . جالبه.. آدم حتي تو فلج بودنش هم مي خواد ديده بشه. كسي بهم مي گفت نياز ها هميشه درستند ، جواب ما ست كه خيلي اوقات اشتباهِ. اين دو روز گذشته همش به بازار گردي و بهار و رگبار گذشت. توي بازار پيرمرد هايي رو ديدم كه "صرف" شده بودند تو كارشون... مي دوني؟ گم شده بودن تو دستهاشون ، پير مرد ضريح ساز نگاهم كرد گفت: تو دَ هيژدَ سالتِ، نه؟ نه، بيس و يهnazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1080888313483187462004-04-01T22:45:00.000-08:002004-04-01T22:47:51.716-08:00امروز با لاله بر مي گردم تهران و فردا شروع كار است. كمي دلهره از مواجه ي با آدم هاي جديد. با محيط ... و قولي كه به تو داده ام. چه قدر كم رنگ شده بود. اينجا نوشتن كمي دل گرمي ام مي دهد. كمي مثل بچه ها شوق تازه كردنش را پيدا مي كنم. مي نوسم و پاك مي كنم خيلي اوقات. اينجا شايد دفتر يادداشتي بشود از زندگي اي كه زور مي زند شروع شود! شب زنده داري ها، خواندن ها.. خط زدن هاي بعدش.. و چيزي كه " مي nazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1080761300446127972004-03-31T11:28:00.000-08:002004-03-31T11:30:57.436-08:00موسيقي را مي خواهم با صداي آرام گوش دهم، آن قدر كه براي شنيدنش از درون و بيرون، هر دو ساكت شوم. ادويه را كم، خيلي كم روي غذا مي ريزم ، آن قدر كه خيالش به مشامم برسد. و كلمه ها .. وقتي بي جنگ مي شوند با هم.. با خويش.. بوي گلاب را دوست دارم.. وقتي آن قدر محو است كه در مستي روياي گلش مي ميرم.. و بوي كرفس كوهي را ، سبد هاي سر ريز دست زخمي بچه ها ، كنار راه. .. اشرفي هاي ديوانه ي خيابان خاقاني ، nazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1080569343786764792004-03-29T06:09:00.000-08:002004-03-29T06:11:38.840-08:00" گناه ، يعني از دست دادن حساسيت." nazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1080192581858016922004-03-24T21:29:00.000-08:002004-03-24T21:42:18.200-08:00صداي خاموشِ تو را در ميانه ي روز مي شنوم.. آن جا كه هياهوي بي دردشان فرو مي بردم. ... خيلي از روزها خودت را جداي از همه عالم مي بيني.. در اتاق را مي بندي، روي تخت ، مثل كمان مي نشيني و به ديوار تكيه مي دهي.. غرق مي شوي در صفحه هاي مياني ِ كتاب.. آن جا كه اوج است.. تو فرود ميآيي و فرمان را مي دهي دست او... يا راه مي افتم از كنار رود خانه و مي روم تا هر جا .. گاهي ياد آن رهبر اركستر مي افتم nazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1080015349493852002004-03-22T20:15:00.000-08:002004-03-22T20:18:18.046-08:00رها شدن ، رها شدن به تمامي، در گفتن كلامي كوچك: سلام. و خلوت شدن در بي كرانگي هياهوي شادباش هزاران چشم.nazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1079105838500617902004-03-12T07:37:00.000-08:002004-03-12T07:39:36.263-08:00گفتی؟ باز گفتی که من داد بزنم : چی، بلند تر؟ باز چندین ساعت با ده تا آدم نشسته بودم و لام تا کام نگفتم؟ چی بگم؟ حرفی ندارم. گاهی با لبخند تاییدشون می کردم که نگن خودش رو گرفته.. و مگه اهمیتی داره که بگن؟ .. گفتی چی؟ صدات گاهی وقتا این قد بلندِ که نمیشنوم مرزِ کلمه ها رو.. شمرده بگو برای اونایی که خودشون رو گرفتن....پیرمرد تو ماشین ِ بغلی بود.. یه 206 که روی زمین راه میرفت.از تو اتوبوس نگاه می nazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1077020103404601172004-02-17T04:15:00.000-08:002004-02-17T04:16:57.390-08:00نوشته ي زير يكي از بهترين درس هايي بود كه گرفتم. سادگي اي كه از عمق سر بلند مي كند .. نه فقر.. موسيقي ِ part را كه گوش مي دهم ياد يك روز معمولي مي افتم. مثل الان كه بعد از ظهراست و گنجشك ها باز شلوغش كرده اند. باد هست و پرده.. موسيقي ِ اين آدم عين خود ِ زندگي، ساده است.اما مي برد تو را با خودش. وو بي جهت نيست كه گفته اند "در خانه اگر كس است يك حرف بس است" انجا همين اتفاق مي افتد . اين صداها nazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1076627460433129722004-02-12T15:11:00.000-08:002004-02-17T03:18:58.263-08:00“I have discovered that it is enough when a single note is beautifully played. This one note, or a silent beat, or a moment of silence, comforts me. I work with very few elements - with one voice, two voices. I build with primitive materials - with the triad, with one specific tonality. The three notes of a triad are like bells and that is why I call it tintinnabulation” - Arvo Pärtnazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1075497517483700672004-01-30T13:18:00.000-08:002004-01-30T13:20:13.686-08:00اصفهان. مي داني؟ بايد كلمه ها را گذاشت، قلم را همان جا رها كرد،.. دفتر ر ابست و زد بيرون... nazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-107549736423401242004-01-30T13:16:00.000-08:002004-01-30T13:17:40.466-08:00دچارِ معجزه ايم.. گاه كه نگاه مي كنم ، مي ترسم از شدت زندگي.. از شدت بودنش.. و بودنمان گاه مريض مي شوم از لبخند.. و گاه تب مي كنم از تنها گام زدن.. مي دانم، صداي توست ، آوازِ لحظه هاي ما قدم هاي من، ترانه هاي تو را باز مي خوانند.. "پس بنوازيم"..nazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1074492190406272232004-01-18T22:03:00.000-08:002004-01-18T22:04:35.186-08:00تمام ِ دیشب این رو بلند بلند می خوندممممممممممم I'm tried of being what you want me to be feeling so faithless, lost under the surface. I don't know what you're expecting of me put under the pressure' of walking in your shoes.. every step that I make waas another mistake to you............................ I've become so numb I can't feel you there become so tired " so much more aware I'm nazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1074165283156835092004-01-15T03:14:00.000-08:002004-01-15T03:16:04.046-08:00و من زنم، زنی ایستاده میان شب، پلک بر هم زنان در پی روزنی.. نوری.. دچاریم به فراموشی ِ تمام صبح ها.. پلک می زنیم و یاد او در ما کورسو.. و زنم، ایستاده میان قلبم بی روزنی به آوار ِ عشق.. قدم زنان در تنهایی ام.. در عصر های زمستان.. بامداد پنجشنبه 25دیnazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1074164847308670252004-01-15T03:07:00.000-08:002004-01-15T03:08:48.293-08:00برای پویان می نویسمش... : فریادهایت را به جای گلو در قدم هایت بگذار و بیا.. تو را منتظر است. اشک هایت را نه در چشم ، که در دست هایت بریز.. کار باید رسیدن را.. دردهایت را نه با کلمات، نه با هیچ صدایی.. در درون نگاه دار.. تورا خواهم گفت.. بیا، خود تو را خواهم سرود.. nazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1073888693872856272004-01-11T22:24:00.000-08:002004-01-11T22:31:12.826-08:00رسیده ام خوابگاه باتمام وزنم.. نه:که دو سه برابر سنگین تر ..خودم را کشیدم تا طبقه ی سوم.. دیده ای آدم گاهی وقت ها خودش را کول می کنه و این ور آن ور می بره؟..ایستادم میانه ی اتاق و بارم را ریختم همان وسط.. مقواهای ماکت. تمام کاغذ های طراحی ... کیفم. فکرم .وراجی هایم. چرندیاتی که از صبح به هم بافته بودم .و باز هم سنگینم.. نیر خوابیده.. من تنهام.. و تمام حرف های دیشب به من آویخته.. جلوی اینه nazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1073777454125492102004-01-10T15:30:00.000-08:002004-01-10T15:32:10.513-08:00این دفتر رو پویان برایم خرید.. همان شهر کتاب خودمان که پر از شادی ات میکند دیدار کتاب های تازه در آمده اش. هرچند که فقیر ترن باشم! من می نویسم در آینه اش. و خودم را نگاه می کنم... خنده ام می گیرد از درد.. یاد آن بیت مولانا می افتم از خودم و پیش می روم که : لنگ و لوت و چفته شکل و بی ادب سوی او می غیژ و او را می طلب حالا اینجا نشسته ام و روزهای آخر دفتر را نگاه می کنم... nazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1073769385807701112004-01-10T13:16:00.000-08:002004-01-10T13:17:42.233-08:00با بغضی همیشه/ و نگاه ترت جانم را خیس می کنی/ و من به تمام کودکم بر رنج های تو « پدر من » به دست ها ی چه کسی تکیه می توان کرد؟ من با تمام کودکی ام درون رنجی ایستاده ام جوشیده در مهربانی.. من در کشورم ایستاده ام بی آنکه سهمی در آن داشته باشم... "خواستن" جرمی ست که اعتراض سنگین ترش می کند... و کدام گوش؟ تنها فریادی ست که به وجودت آوار می شود ... و تو تنها اجازه داری به بودن و تو تنها "nazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1069527251190728692003-11-22T10:54:00.000-08:002003-11-22T10:54:38.436-08:00نازنینnazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1069141047148024702003-11-17T23:37:00.000-08:002003-11-17T23:37:50.216-08:00نزديكا كه تو باشي، صدايم را بيش مي شنوي .. پيش تر از همه كوه هاي عالم. صبحا كه تويي، نوري در ظلماتِ خامي ام.. پيري بر كودكي ام. صدايي پيچان بر چشم هايم.. حلقه هاي نيلوفر بر خاك، جزايري پياپي.. تا دلتنگ نمانيم.. شگفتا كه در نزديكي ات، شامم سياه تر مي شود.. يا نه، نمايان تر.. بي ناما كه تو باشي.. 1بامداد. 28 آبان. اصفهان. nazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1069070098763244112003-11-17T15:10:00.000-08:002003-11-17T03:55:20.780-08:00nazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1069069303267398132003-11-17T03:41:00.000-08:002003-11-17T03:42:05.450-08:00اصفهان - نيمكتِ كنار سي وسه پل. به زودي تنها مي شوم . دوباره بايد تند و بلند قدم بر دارم.. از كوچه هاي نيم روشناي پاييز ، با سرِ پنهان در شال بگذرم. گاهي خيال مي كنم ما آدم ها همه ي عمر ميان بيكرانگي آونگيم بي آنكه زميني زير پايمان باشد ، تنهايي آن زمان كه از بيداري .و فقر پرت مي كند تو را به تو مي نمايد.نبايد از آن گريخت. از ديدن نبايد دلتنگ شد. …و به زودي باز تنها مي شوم. بايد ياد بگيري كهnazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1068975477728564342003-11-16T01:37:00.000-08:002003-11-16T21:31:04.326-08:00براي تولد تو كه چشمانت معجزه ايست از غرور و كودكي و مهرباني. نازنين قسمت پاياني از سنفنيِ دريا ساخته ي "Ralf vaughan Williams" سروده ي "Walt Whitman" پويندگان قرصي عظيم، شناور در فضا، سراسر پوشيده از زيبايي و قدرتي نمايان ،تناوب روشنايي و روز و ظلمت بلعنده ي روح تجلي وصف ناپذير خورشيد و ماه و ستارگان بيشمار بر فراز ما، ، پايين ، آبها و انواع رستني ها ،با مقصدي ناگفته ،نيات پيامبر گونهnazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1068830492346797712003-11-14T09:21:00.000-08:002003-11-14T09:21:52.246-08:00آخرين نوشته ام را تايپ كردم و پاك شد. گاهي صداي درونم را حتي از اشتباهات كامپيوتر هم مي شنوم! ممنون! شب شده. من نشسته ام و فكر مي كنم تمام دردي كه مي كشم و مي كشيم از فرار كردن بيهوده مان از شنيدن است. مدت ها بود كه اين قدر آسوده كلمات ساده نشنيده بودم... مدت ها بود كه گذاشته بودم كلمات ،از لايه هاي زيرينم- چون غاري بي روزن- بگذرند . حالا بعد از مدت ها مي ايستم و به سكوت شب گوش مي دهم .بي هيچ nazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1068179231471812692003-11-06T20:27:00.000-08:002003-11-07T09:37:33.590-08:00این هم عکس های نازی خانم از سفر دل من را که بردی بچه جان دلم جا مانده توی همان سبزه زار توی همان که نشسته بودی... nazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1068148621275373672003-11-06T11:57:00.000-08:002003-11-06T12:00:21.993-08:00صدایی به بزرگی نه درونم بنگ بنگ می کند. و من فریاد زدن را تمرین می کنم، که: نه نه نه...nazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1068146529697247812003-11-06T11:22:00.000-08:002003-11-06T11:22:07.913-08:00چند وقت پیش با یکی از هم دانشکده ای هام رفتم سفر... به همه گفتم که شش نفریم اما نبودیم.. اینجا سومین ایی ست که اعتراف می کنم... و چه ماجراها .... خلخال و از آن جا ییلاقات تالش .... ناهارِ اسَبَ بونی وبعد اسالم و تالش تجربه ی مهمی بود... اما همیشه آن آخر از خودت می پرسی چرا این قدر کمیم؟ مهم نیست ..تنها هم که شده باید رفت nazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1067105426168793542003-10-25T11:10:00.000-07:002003-10-25T11:10:25.960-07:00فكر مي كني با خودت ،چه چيزهايي ببري، وبعد ناگهان به ياد پاييز مي افتي.. چيزي در دلت فرو مي افتد شبيه بوسه اي خاموش.. مي گويم تمام هستي را داشته باش.. چشم هايت را داشته باش.. باز چيزي شبيه آهي بي، ها .. مي گويم لحظه ات نزديك است، كنارت مي مانم تا شانه هايت را در دستهايم پنهان كني، nazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1065880477760474952003-10-11T06:54:00.000-07:002003-10-11T06:57:28.680-07:00 نوشته بودی دارم مثنوی می خونم ... این چند وقت نوار مولوی شاملو دستم افتاده بود... نمیتوانستم واک من را زمین بگذارم توی تنهایی توی جمعیت تو ی خواب و بیداری توی گوشم بود چیز غریبی بود نمیدانم... نمی دانم نمیدانم مگر میشود کسی اینقدر عاشق باشد؟؟ .......................... داشتیم از در آپارتمان می آمدیم بیرون یک دفعه مامان گفت: چشم سوی چراغ کن سوی چراغ دان مکن خشکم زد برای لحظه ای و این جمله nazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1063964010328650532003-09-19T02:33:00.000-07:002003-09-19T02:33:30.130-07:00 سنندج - ظهر شنبه خوبم. ميان مردم بودم، بازار. با آدم ها كه راه مي روم زاويه هاي پيچيده ام حل مي شود. دست هاي زمخت و بزرگِ پيرمردِ سبد باف، تمام سوال هايم را جواب داد. : پدر جان اين سبد چنده؟ - جان من (ژان من)، هٌزار و نْوصد توْمه ن.. چوِ بيشتر برده .او يَكي هَزار توْمه نه .اما تو برايه ايْ هم هَزار بده... ............................ مي رود، مي رود اين تمام.. چيزي هست اينجا. در اين شهر چيزي nazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1062779117123304432003-09-05T09:25:00.000-07:002003-09-05T09:25:17.163-07:00Watching is not a doing. Just as you watch the sunset or the clouds in the sky or the people passing in the streets, watch the traffic of thoughts and dreams - relevant, irrelevant, consistent, inconsistent, anything that is going on.and it is always rush hour. You simply watch; You stand by the side uncouncerned. Shree Rajnish (Osho) ناضر بودن به معناي انجام دادن كاري نيست. درست همانگونه nazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1062779029141792132003-09-05T09:23:00.000-07:002003-09-05T09:23:49.180-07:00عصر ، پرده هاي رقصان ، همهمه ي دورها و درونnazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1062477858683668522003-09-01T21:44:00.000-07:002003-09-01T21:44:18.720-07:00از خود ، در خود، مي گريزي… به كجا؟، بيا، اين تمام تويي. … روي پله هاي پل خواجو نشسته ام و چون كلافي مي تابم به خود، مثل يك ظرف سر ريز شده كه لمبر مي خورد و تلاش مي كند با همين وضعش معناي تهي را درك كند… از كمديٍ خودم حالم بدتر مي شد و هي كلافم بزرگ تر و كورتر… رود مي خروشيد و مي گذشت اما در صلح بود با خود من در جنگ. بلند ميشوم ، با تمام نيرو قدم بر مي دارم -گريزي از خود- ميروم مي روم-اما نه ازnazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1062393866411602972003-08-31T22:24:00.000-07:002003-09-09T02:52:40.130-07:00 درخت، چه در سكوت و چه در هياهو، درخت. nazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1060449799017435272003-08-09T10:23:00.000-07:002003-08-09T10:23:18.973-07:00توي دنيايي كه ما هستيم، گاهي دو مفهومِ دور چنان به ظاهر نزديك مي شوند به هم كه مرزشان را گم مي كني. يكي از اينها "همراه شدن با خود" و "آويختن به خود" است.چطور بگويم؟ اينكه كنار خودت مثل يك دوست راه بروي يا اينكه از شانه هاي خودت مثل يك بيمار آويزان شوي .اين دو خيلي فرق ميكنند. اين روزها مي فهمم كه مقام ما تماشاست. هر ذره اي در هستي مقامي دارد،و مقام ما تماشاست. ما،چشم هاي هستي ايم.و چه مقام nazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1060449662166334222003-08-09T10:21:00.000-07:002003-08-09T10:21:02.123-07:00 بعد از يك ساعت نوشتن... دستم را بـُرد تا از ميان همه ي كتاب ها "سيذارتا" را بردارم. باز كردم. اين دو سطر درشت تر و تيره تر از همه بود: "نوشتن نيكوست، انديشيدن بهتر است. هوشمندي نيكوست، شكيبايي بهتر است." nazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1059927351633475992003-08-03T09:15:00.000-07:002003-08-03T09:15:51.666-07:00ديگه از دست اين کلمه ها که وقت بی وقت ميان تو ذهنم خسته شدم!يه موقع عاشقشون بودم ،عاشق اين که بنويسمشون فقط بنويسمشون حتی آگه بين همه کاغذها گم بشن و فراموش بشن! من عاشق ادبياتم ادبياتی که لحظه به لحظه زندگی آدم رو می شکافه و به تو می گه که جای تو ميون اين همه آدم کجاست من هيچ وقت وب لاگ نويسی نکردم!!!! من فقط کلمه هایی رو که عاشقشون بودم رو هر روز تو يه صفحه کنار هم می ذاشتم من نوشتم ولی حرف nazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1059401809665793042003-07-28T07:16:00.000-07:002003-07-28T07:16:49.683-07:00سلامnazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5619454.post-1059401727506454842003-07-28T07:15:00.000-07:002003-07-28T07:15:27.530-07:00 گفتم، خيلي جالبه، ما با اينكه هيچي نيستيم اما در عين حال تنها مرجعي هستيم كه واسه شناختن داريم، نزديك ترين، واسه كشف. در عين خالي بودن پريم، در عين فقر دارا. گفت، اين يعني "خدا"، با خنده اي كه مخصوص خودشه اضافه كرد، تو، خــدايـي nazaninhttp://www.blogger.com/profile/00149279999614853410noreply@blogger.com